سرآغاز

فرهنگ و سبک زندگی

میزگرد «رادیو فرهنگ» فرانسه درباره جوانان ایران با ناصر فکوهی (فایل صوتی به فرانسوی)

...
photo-2-Irannn.jpg

 «رادیو فرهنگ» (فرانس کولتور) فرانسه، رادیوی سراسری دولتی این کشور و ویژه مباحث و برنامه های فرهنگی و  یکی از دو  شبکه پر مخاطب دولتی فرانسه (در کنار France Inter) به شمار می آید که میلیون ها مخاطب در روز دارد.  به مناسب  سی و ششمین سالگرد انقلاب اسلامی ایران، این  شبکه برنامه ای  یک روزه و کامل  درباره ایران داشت که به صورت زنده و همزمان با روز بیست و دوم بهمن  پخش شد.

نامه هایی از اتریش، با خبرهایی از غرب و شرق

یزدان منصوریان
AUSRLOC.jpg

آن روزها برایم جالب بود که با چه عشق و علاقه‌ای تمام این سال‌ها وقتش را صرف نگارش و اجرای این برنامه کرده است و به رغم کهولت سن، بدون وقفه به انتشار آن ادامه می‌دهد. ضمن آن‌که تفاوت‌های فرهنگی جامعة انگلستان و امریکا آن‌قدر زیاد نبود که خاطرات آقای کوک برای شنوندگان خیلی عجیب به نظر برسد.

فرارَوی توجیه از کنش روزمره (یا توجیهِ انتخاب رشته‌ با مفهومِ «علاقه»)

مصطفی هادی‌زاده
110372_974.jpg

  چکیده: حوزه‌ی انتزاعی زبان و ادبیات، یکی از بسترهای مهم برای مطالعات انسان‌شناختی است که حتا به زعم من، مهم‌ترین سازوکار انسانی و فرهنگی است. سازوکاری که افراد به واسطه‌ی آن (اگر معنای واسطه را برای زبان بپذیریم)، کنش‌های روزمره‌ی خود را صورت می‌دهند و آن‌گاه به واسطه‌ی کنش‌های روزمره ( اگر معنای واسطه را برای کنش نیز بپذیریم)، سازوکار زبانی خود را سامان می‌بخشند.

انسان شناسی آسیب های روزمره (۱۳): خیالبافی

ناصر فکوهی
4e5118578d0109e2a234f342327f9dc5.jpg

آلن، فیلسوف بزرگ قرن بیستم فرانسه که  نوشته هایش درباره «خوشبختی» شهرتی جهانی دارند، می گفت: «آرزو داشتن خود خوشبختی است». زیست شناسی (بیولوژی) جدید نیز  بیش از پیش به ما نشان می دهد ساختارهای امید، نقشی اساسی در حفظ حیات دارند؛ به صورتی که امید داشتن را شاید بتوان نوعی سازوکار درونی موجود زنده برای تداوم بخشیدن به حیاتش دانست، همانگونه که نومیدی را نوعی  تن دادن به  زوال  قابلیت های  تدافعی بدن در برابر  دردها و بیماری: نوعی از میان رفتن یا کاهش شدید  نظام ایمنی  و از این طریق تخریب موجودیت انسانی. از این رو،

باز هم پاشایی: : [به خیال خودم با] یک نگاهِ دیگر

مجید ملکان
fun666-3.jpg

بعد از جلسه‌ی انجمن جامعه‌شناسی درباره‌ی واکنش به مرگ مرتضی پاشایی، بحث درباره‌ی اتفاقاتِ آن جلسه داغ شد. صرف‌نظر از فضای مجازی، روزنامه‌ها و مجلات چاپی هم مفصل به این موضوع پرداختند. حالا که شاید آب‌ها از آسیاب افتاده باشد، قصد دارم از زاویه‌ی دیگری به موضوع نگاه کنم. من در این یادداشت عمداً کاری به مرگ پاشایی و تحلیل واکنش به آن، کاری ندارم.  تحلیل رفتار غیرمنتظره/پیش‌بین‌پذیر عده‌ی نظرگیری از مردم، اظهارنظر در موردِ ارزش/بی‌ارزشی موسیقی‌ای که پاشایی یکی از نمادهای آن است، تحلیل جامعه‌شناختیِ سلیقه‌ به‌طور‌عام و آن سلیقه‌ی

شهرهای کوچک: تجربه شهری آنسوی کلانشهر

ملیحه درگاهی
small cities- book.jpg

شهرهای کوچک: تجربه شهری آنسوی کلانشهر، تألیف دیوید بل و مارک جین، انتشارات راتلج، 2006. شهرهای کوچک به کاوش در مورد فعالیتهای اقتصادی، سیاسی، اجتماعی-فضایی و فرهنگی و فرآیندهای مرتبط با شهرهای کوچک می پردازد. با وجود اینکه طی بیست سال گذشته توجه طیفی از رشته های علمی و سیاستگذاران به سمت مراکز بزرگ کلانشهری بوده است، آگاهی رو به رشدی شکل گرفته مبنی بر اینکه

لباس هایی مطابق با موقعیت: لباس خدمه

جین اشلفورد برگردان پروین بابایی
 خدمه.jpg

اصطلاح livery (لباس خدمتکاری) از کلمه فرانسوی livrer می آید که به معنای تحویل دادن غذا و لباس به خدمتکاران و مستخدمین است. یک تصنیف مربوط به قرن هفدهم درباره پوشیدن لباس خدمتکاری چنین می سراید:

ماجرای دانشجویان ما در خارجه (1337) قسمت دوم

نویسنده: سید محمد علی جمال‌زاده / آماده سازی برای انتشار: محسن نوزعیم
عکس: 

حالا باید دید دانشجویان ما در خارجه چه می گویند و حرفشان چیست. اینها می گویند اولاعده ما فعلا 8072 نفر است وفقط عده بسیار کوچکی از ما که شاید دست بالا از شصت الی هفتاد نفر تجاوز نکند نمی خواهند به ایران برگردند و الا اکثریت کام بلکه تمام ما به ایران برگشتنی هستیم و بر خواهیم گشت

گزارش رونمایی کتاب کارت پستال های گیلان

روابط عمومی
778164.jpg

رایزن فرهنگی ایتالیا گفت: ایران درباره کتاب گیلان، در ورودی اروپایی‌ها به ایران بوده است چون نخستین کسی که در سال ۱۸۶۲ برای دیدن ناصرالدین شاه به ایران آمد، از گیلان به کشور شما وارد شد.به گزارش خبرگزاری مهر، مراسم رونمایی از کتاب «گیلان به روایت کارت پستال‌های تاریخی»، جمعه شب ۲۷ بهمن در شهر کتاب مرکزی برگزار شد.

مُعمایِ عادت‌واره

مرتضی منادی
Pierre-Bourdieu-philosoph-007.jpg

جامعه‌پذیری یا اجتماعی شدن عملی است یا فعالیتی است که انسانِ بدون شخصیت خاص و بدون هویت خاص را که فردی خصوصی است و فاقد ویژگی مشخصی است، به فردی اجتماعی دارای شخصیتِ مشخص و هویتی متمایز از دیگران تبدیل می‌کند. (منادی، ۱۳۸۷) به تعبیر دورکیم، در واقع اجتماعی شدنِ فرد، یعنی وارد یک اندیشه و مرامی شدن، تغییر یک انسانی که فردی شخصی و خصوصی است، غیر اجتماعی است، به یک

تمامی حقوق این پایگاه برای «انسان شناسی و فرهنگ» محفوظ است.