سرآغاز

فرهنگ و سبک زندگی

لباس هایی مطابق با موقعیت: لباس خدمه

جین اشلفورد برگردان پروین بابایی
 خدمه.jpg

اصطلاح livery (لباس خدمتکاری) از کلمه فرانسوی livrer می آید که به معنای تحویل دادن غذا و لباس به خدمتکاران و مستخدمین است. یک تصنیف مربوط به قرن هفدهم درباره پوشیدن لباس خدمتکاری چنین می سراید:

ماجرای دانشجویان ما در خارجه (1337) قسمت دوم

نویسنده: سید محمد علی جمال‌زاده / آماده سازی برای انتشار: محسن نوزعیم
عکس: 

حالا باید دید دانشجویان ما در خارجه چه می گویند و حرفشان چیست. اینها می گویند اولاعده ما فعلا 8072 نفر است وفقط عده بسیار کوچکی از ما که شاید دست بالا از شصت الی هفتاد نفر تجاوز نکند نمی خواهند به ایران برگردند و الا اکثریت کام بلکه تمام ما به ایران برگشتنی هستیم و بر خواهیم گشت

گزارش رونمایی کتاب کارت پستال های گیلان

روابط عمومی
778164.jpg

رایزن فرهنگی ایتالیا گفت: ایران درباره کتاب گیلان، در ورودی اروپایی‌ها به ایران بوده است چون نخستین کسی که در سال ۱۸۶۲ برای دیدن ناصرالدین شاه به ایران آمد، از گیلان به کشور شما وارد شد.به گزارش خبرگزاری مهر، مراسم رونمایی از کتاب «گیلان به روایت کارت پستال‌های تاریخی»، جمعه شب ۲۷ بهمن در شهر کتاب مرکزی برگزار شد.

مُعمایِ عادت‌واره

مرتضی منادی
Pierre-Bourdieu-philosoph-007.jpg

جامعه‌پذیری یا اجتماعی شدن عملی است یا فعالیتی است که انسانِ بدون شخصیت خاص و بدون هویت خاص را که فردی خصوصی است و فاقد ویژگی مشخصی است، به فردی اجتماعی دارای شخصیتِ مشخص و هویتی متمایز از دیگران تبدیل می‌کند. (منادی، ۱۳۸۷) به تعبیر دورکیم، در واقع اجتماعی شدنِ فرد، یعنی وارد یک اندیشه و مرامی شدن، تغییر یک انسانی که فردی شخصی و خصوصی است، غیر اجتماعی است، به یک

گفتگو با ناصر فکوهی: درد مصرف فرهنگی ما، درد اسنوبیسم تازه به دوران رسیده ها است!

آرش اسدی
Foucread.jpg

گروهی از الگوهای مصرفی در ایران،  الگوهای جهان شمولی هستند که حاصل زندگی مدرن شهری و صنعتی است و کمابیش  گریزی از آنها نیست مگر در موقعیت های فقر مطلق. در این الگوها امروز مهم نیست ما در  کشوری توسعه یافته باشیم یا در کشوری در حال توسعه، زیرا در همه کشورها ساخت  مصرف  به ناچار در این موارد باید یکسان سازی شود،  تفاوت در اینجا در کمیت و به خصوص در کیفیت است و نه در اصل ساختار. مثال بزنم.

رقص (بخش نخست)

مریم قرسو
e15526image1.jpg

رقص، این کهن­ترین رفتار ِآیینی بشر، در معنای کلی، هنر به حرکت درآوردن اندام آدمی است. رقص­های اقوام گوناگون، با کنارهم قرار گرفتن مجموعه­ای از فیگورها و حرکات از پیش تعیین شده قالب مشخص پیدا می­کند. در برخی رقص­ها چیدمان این حرکات کاملا مشخص شده­است و در برخی دیگر به صورت بداهه و بر اساس ذوق و تشخیص رقصنده انجام می­گیرد. تقریبا تمامی رقص­ها با موسیقی­­ای همراهی می­شود که دارای ریتم مشخصی است.

پیری ستیزان و پیری ستایان - گفتگویی با "پی یر هنری تاهوایو"

پی یر هانری تاهوایو برگردان محمد باغی
80f54382-5c90-4a41-a65a-429397899220.jpg

منازعه فلسفی در مورد پیری، یکی از قدیمی ترین منازعات تاریخ بشری است. سرآغاز آن به قرن هفتم پیش از میلاد مسیح  باز می گردد. با این شعر از "سولون": «می توانم پیر شوم و همچنان بیاموزم.» این بیت پاسخی است به شعری از "میمنرم دو کلوفون": «می توانم، بدون بیماری و اضطراب های کشنده، در 60 سالگی، دریابم مرگ مختوم را.»  شعر"سولون" جدلی واقعی  به راه می اندازد که به نقطه آغاز اندیشه ای طولانی، از افلاطون ، آریستوت ، سیسرون ، بلیز پاسکال، مونتیین، ژان ژاک روسو تا فردریک نیچه تبدیل می شود.

کفش

پروین بابایی
jpg.

ایرانیان از نخستین اقوامی بودند که پوشیدن کفش را رواج دادند. در آثاری که از ایران باستان بر جای مانده است پیکره ها غالباً کفش به پا دارند. کفش از جمله موضوعاتی بوده که توجه سیاحان را به خود جلب کرده است و درباره کفش ایرانیان در بیشتر سفرنامه ها مطالبی می بینیم. دن گارسیا وسیلو فیگوئرا، سفیر فیلیپ سوم پادشاه اسپانیا که در سال 1031 هجری قمری به دربار شاه عباس آمد، توصیف قابل توجهی از کفش ایرانیان دارد:

انسان شناسی آسیب های روزمره (11): بلاهت

ناصر فکوهی
Crazy.jpg

فراز گفتاری از آلبرت انشتین که شهرت بسیاری دارد، می گوید: « دو چیز هستند که باید آنها را بی پایان دانست: کیهان و بلاهت انسانی، هر چند در مورد کیهان، هنوز اطمینان مطلق ندارم». این جمله و هزاران جمله مشابه آن را که در طول تاریح ادبیات ثبت شده اند،  باید هشدارهایی هوشمندانه نسبت به  واقعیت هایی دانست  که تاکنون در  صدها کتاب و مقاله  به مصادیق آنها اشاره شده است و نشان می دهد چگونه بلاهت  انسان ها را  نه فقط باید بی حد و مرز دانست، بلکه همین بلاهت اغلب بیشتر از آنکه اسباب سرگرمی این و آن شود،  فاجعه به بار آورده  و می آورد:

روش های زندگی در سرای سالمندان

ایزابل مالون برگردان محمد باغی
salmandan-bike(9).jpg

اسکان در سرای سالمندان همیشه شوک آور بوده و غالبا با دیگر گسست های حیاتی همراه  است. با این وجود  راهبردهای انطباق با زندگی در سرای سالمندان بر اساس خلق و خو و خصوصیات روانی افراد  تغییر می کند و موفقیت در آن به مسیر زندگی و اطرافیان هر فرد بستگی دارد. ورود به سرای سالمندان همیشه موجب شوک می گردد. نه تنها به دلیل تغییر نشانی های فضایی مکانی و تغییر شکل عادات زندگی و روابط اجتماعی که با هر نقل مکانی همراه است، بلکه به دلیل مواجهه دوگانه ای که در انتظار فرد تازه وارد است.

تمامی حقوق این پایگاه برای «انسان شناسی و فرهنگ» محفوظ است.